Vandaag schijnt de zon

Tussen alle ellende door schijnt de zon, niet al te vaak, niet te lang en overwegend meer dáár dan hier. Ook kan het voorvallen dat ’t regent, dan schijnt de zon echter meestal niet.

Vandaag schijnt de zon en toch heerst de ellende alom. Het is soms niet te vatten hoe de dingen hun loop hebben. Desondanks heb ik mij er toch toe weten te zetten wederom een column te concipiëren alsof ik nooit anders gedaan heb.

Het schrijven zit mij dan ook in de kloten. Mijn oma langs moeders kant was in haar dagen reeds een niet-onverdienstelijk schrijfster van boodschappenlijstjes. Hele epistels kon ze daarvan maken. Haar zoon behing er de muren mede in de voorkamer en toen die vol waren ook die in de woonkamer en de hal.

Verdomd, nu ik er zo ‘ns over kom na te denken, is mijn familie best wel artistiek aangelegd. Zoals ik al eerder vermeldde, speelde mijn oom Fran die getrouwd was met tante Mie, de jongere zus van mijn moeder, regelmatig voor Sinterklaas. Dat dit weleens de nodige voeten in de aarde had vanwege zijn vermeende alcoholgebruik, mag geen verrassing heten. Zeker niet voor wie mijn oom Fran kent. De man heeft ooit een pan met gloeiend heet frituurvet over zich heen gedonderd gekregen, verkeerde sindsdien bij tijd en zeker bij wijle in helse pijnen en zocht zijn heil in het gestadig naar binnen hevelen van liters bier en aanverwante natten. Wie kan ’t hem kwalijk nemen? Pijn is een killer. Pijn sloopt een mens langzaam tot op ’t bot en maakt fatsoenlijk functioneren onmogelijk. Gelukkig is hij er wel van weerhouden om zich vervolgens ook nog in een kerstmannelijk kostuum te hijsen want we waren bang dat hij een gevecht zou aangaan met een kerstboom en dit jammerlijk zou verliezen.

Een neef van mijn vader wist onder de naam Benny Tijman furore te maken als zanger op bruiloften en partijen met als hoogtepunt een optreden in de kelder van het oude stadhuis van Hengelo voor drie man en een paardenkop, waarbij, zo bleek achteraf, die paardenkop nog opgezet bleek ook. Maar dat heeft niemand hem ooit verteld.

Eind jaren dertig vocht mijn oudoom Eef Tijman met de beer op kermissen in het oosten des lands, totdat die beer op een dag wist te winnen en hem lelijk toetakelde waarna hij zijn linkerarm moest missen. Zijn dagen als berenbevechter waren geteld. De betreffende beer werd verkocht aan een dierentuin ergens in Polen, de kermisattractie opgedoekt en enkele jaren later, kort na de oorlog, zelfs geheel en al verboden. Mijn oudoom, die eveneens een begenadigd motorrijder was, begon zich, toen hij eenmaal hersteld was van zijn pak slaag, toe te leggen op stuntrijden. Hij verongelukte uiteindelijk jammerlijk in de buurt van het Gelderse Vorden toen hij op zijn Norton een handstand probeerde ten beste te geven.

Als je ’t wel beschouwt dan is ‘t ook amper verwonderlijk dat ik uiteindelijk schrijver geworden ben. Ik heb immers het juiste profiel, ik rook, ik drink, ik heb, niet geheel onbelangrijk, een vlaag van krankzinnigheid over me, ken de nodige angsten en het meest voornaamste, ik weet hoe een pen te hanteren. Dat heb ik bij deze maar weer ‘ns bewezen.