Kleine jongen...
Wat vind ik het toch erg om je elke keer te zien.
Niet om jou, maar om hoe je reageert op de buitenwereld.
Je bent als een geslagen hond. Met de staart tussen zijn benen.
Doffe bange ogen kijken me aan.
Elke dag stuif je zo weg van het schoolplein wanneer de bel is gegaan.
Bang voor je klasgenoten. Voor wat ze gaan doen.
Voor wat ze gaan zeggen. En voor hoe dat voelt.